Autor: Piotr Kądziela

Autor:

Nazywali go Topłowiec
Bo w swej ręce miał czekany
Na każdym stoku kosówka
I na każdej założyłby stany

Pochodzi z majoneziarni
Robi drogi sześć i trochę
A swoją tatrzańską wiedze
Udostępnia wam za darmochę

  Prezesie parchatej kosówki
  W potrzebie pozna cię każdy luj
  Dobrze, że czuwasz w toprówce
  Potrzebna pomoc i chuj

Nigdy się nie lękał biedy
Nie przejmował się co jutro
A wszystkie swe ruchomości
Nosił na plecach jak futro

Rozpijał młodych Sakwiarzy
Zimą i latem, okrągły rok
Teraz jak nieraz przyjedzie
Strumieniem leje się Stock

  Prezesie parchatej kosówki
  W potrzebie pozna cię każdy luj
  Dobrze, że czuwasz w toprówce
  Potrzebna pomoc i chuj

Kiedy wreszcie skończył studia
I do ręki wziął swój czekan
Wszyscy odetchnęli
Bał się go każdy dziekan

Wyjechał na Podhale
Przez oscypki wpadł w kłopoty
Forsę z polowań na niedźwiedzie
Przehulał na wódkę i śledzie

  Prezesie parchatej kosówki
  W potrzebie pozna cię każdy luj
  Dobrze, że czuwasz w toprówce
  Potrzebna pomoc i chuj

Jeśli kiedyś go zobaczysz
Na rowerze jak pedałuje
To powiedz mu, że na Sakwie
Czekają na niego luje

I kiedy opuszcza toprówkę
Żeby Ci uratować dupę
Wszyscy Sakwowicze
Piją za niego … zupę

  Prezesie parchatej kosówki
  W potrzebie pozna cię każdy luj
  Dobrze, że czuwasz w toprówce
  Potrzebna pomoc i chuj

Kiedy skończył lat trzydzieści,
I pogorszył się metabolizm,
Porzucił wszystkie wartości,
I popadł w pracoholizm.

Pracował na dwa etaty,
Mając góry pod swym nosem,
A najsmutniejsze jest że,
Pogodził się ze swym losem

  Prezesie parchatej kosówki
  W potrzebie pozna cię każdy luj
  Dobrze, że czuwasz w toprówce
  Potrzebna pomoc i chuj

Autorzy: Piotr Kądziela, Ewelina Badeja, Krzysztof Kleiner

Autorzy: Piotr Kądziela, Miłosz Ryguła, Julia Czarnecka

Pole pole, śnieżne pole,
ale mam już plan.
Pomalutku bez pośpiechu
przeżywcuję sam.

Z kosówkami się męczyłem
ładnych parę lat.
Arborystą mnie nazwali,
taki podły świat. 

  Tu na razie jest ściernisko,
  ale będzie stanowisko!
  A tam gdzie to rumowisko
  będzie wbity hak. (x2)

Do wspinania mam smykałkę,
krzepę mam jak wół.
Sam wholuję wszystkie wory,
Choćby bez bloczków.

Już wyciąłem wszystkie krzaki;
W trawach tylko żwir.
Mam to w nosie że w pezecie
mówią o mnie świr.

  Tu na razie jest ściernisko,
  ale będzie stanowisko!
  A tam gdzie to rumowisko
  będzie wbity hak. (x2)

Ja nie jestem w ciemię bity
Ekiperkę znam.
I samemu prezesowi
Poprowadzić dam.

  Tu na razie jest ściernisko,
  ale będzie stanowisko!
  A tam gdzie to rumowisko
  będzie wbity hak. (x2)

Autor: M.

Wojsa, Wojsa pamiętasz zapych ze snu, 
Gdy krzyczałeś: „daj mi blok!
Wybierz chociaż te linę, coś ze mną zrób,
nie zostawiaj mi luzu, o nie”.

Żebrząc wciąż o magnezję, gnałem przez parch,
Bicek rzęził ostatkiem sił,
Aby być znowu w stanie, śmiać się i drwić,
Wszystko było tak proste w te dni.

Doris spała pod ścianą, schlana jak szpak,
Niechaj klin wyprostuje jej sny!
Bełkotała, że nigdy, nigdy aż tak…
słodkie były jak pigwa jej łzy.

  Magnezjowałem, w cruxie pod stanem,
  Ciąg mnie przeganiał, pod przelot znów wracałem,
  Dane nam było, srogie zapchanie,
  Następne przejście, (będzie) może za sto lat.

Szlakiem szłaś kukuryno, a ja ciągle tam,
Wciąż wisiałem nie mogąc spaść,
znów myślałem o bloku, bloku lekkim,
na kostce niepewej, aż strach.

Mąż twój siedział na weście, uwielbiał krzon,
narzeczoną miał kiedyś jak sen,
Z autobusem filanców zdradziła go,
nigdy nie był już sobą, o nie.

  Magnezjowałem, w cruxie pod stanem,
  Ciąg mnie przeganiał, pod przelot znów wracałem,
  Dane nam było, srogie zapchanie,
  Następne przejście, (będzie) może za sto lat.

Srogim szliśmy parchem, i rzadko tak,
Wypełzaliśmy na lity pion,
Czarodziejka gorzałka tańczyła w nas,
Gleba była o dwa kroki stąd.

Nie wiem ciągle dlaczego, zaczął to tak,
Czemu się zapchał, też nie wie nikt,
Są wciąż różne warianty, nie trafiam wciąż w stan,
No i nic nie jest proste w te dni.